سروش آمد به گوش من، ندا از کوی جانانه چو گنج معرفت خواهی برو تو سوی میخانه به کأسی از خراب آباد بشو جان و تن خود را چو خواهی در کنی دیو رجیم را از تنِ خانه که بی می هیچ کس بینی به قصر آرزو آید به زلف یار زند چنگی هر آن کو شد به بتخانه دمی آسایش گیتی چو خواهی گوش کن جانا نیابی جز به ساق ساقی و بر شرب مستانه چه می گو یی تو از افسون چرا بندی بسی افسان کراماتش نمی بینی ، یقین باشی تو دیوانهحدیث زلف و جنت را ز ساغر بشنو ای هشیار که می اید صدایی خوش ز موسیقی خمخانه نوید آمد به گوش من چو خواهی معرفت یابی مداوم مست باش و خوش بنوش از جام، رندانه

مشتق : كه از يك تكواژ معنادار و يك یا چند تكواژ معناساز(وند) تشكيل شدهxadاند. * تکواژ معنادار حتما باید یکی باشد. ** بن ماضی یا مضارع تکواژ معنادار هستند. بسیاری از این کلمات به نوعی ظاهری گمراه کننده دارند. دانش آموز بیشتر به دلیل کم کاربرد بن مضارع ساختار آنها را خوب تشخیص نمی دهد. روان=رو+ان زیبا= زیب+ا رفتار=رفت+ار بیننده= بین+ ــَ نده ***تکواژهای «معناساز» یا «وندها» میxadتوانند بیش از یکی باشند. (دانشمندان= دان+ــِـxad ش+ مند+ ان) منظور از معناساز تکواژهایی هستند که به تنهایی کاربرد مستقلی ندارند و باید به تکواژهای دیگری بچسبند تا قابل کاربرد شوند. مانند: «ها» نشانه جمع یا « گر، مند، ار، ا، بی و ....» در کارگر، کارمند، رفتار، دانا، بی ادب و ...» به این تکواژها «وند» گفته می شود. انواع وند: وندها بر اساس جایگاه قرار گرفتن در کنار جزء معنادار به سه دسته تقسیم می شوند. 1- پیشوند 2- میانوند 3- پسوند الف)پیشوند: قبل از جزء معنادار می آیند و در رسم الخط فارسی بهتر است به جزء معنادار متصل نباشند. (با = با ادب ، باهنر ، باهوش ، با نشاط) - (بی = بی سواد ، بی هوش ، بی هنر ، بی ادب) - (نا = ناشکر، ناشناس ، نادان ، نا فرمان ، نا اهل) - (هم = همدل ، همراه ، هم خانواده ، هم وطن) - (ن = نشکن، نسوز) - ( وا= وادار، واکنش) ب) میانوند: بین دو تکواژ معنادار می آیند